مـرد جـواني وسـط شهـري ايستاده بـود و ادعا مي کـرد که زيباتريـن قـلـب را در آن شهـر دارد.

جمـعيـت زيادي گـرد آمـدند. قـلب او کاملا سالـم بود و هيـچ خدشـه اي بر آن وارد نشـده بود. پس هـمه تصديـق کـردند که قـلب او به راستي زيباتريـن قـلـب اسـت که تاکنـون ديده اند. مـرد جـوان ،  در کمال افتـخار ،  با صـدايي بلنـد به تعـريف از قـلـب خـود پرداخـت.

ناگهـان پيـرمـردي جلـوي جمـعيـت آمـد و گـفت : اما قـلـب تو به زيبايي قــلب من ن?سـت.

مـرد جـوان و بـقيه جمـعيـت به قـلـب پيرمـرد نگاه کـردند. قـلـب او با قـدرت تمام مي تپيـد ،  اما پر از زخـم بود .  قسـمـت هايي از قـلـب او برداشته شـده و تکه هايي جايگـزين آنــها شـده بود .  اما آنــها به درستي جاهاي خالي را پر نکـرده بودنـد و گـوشه هايي دنـدانه دنـدانه در قـلـب او ديده مي شـد .  در بعضي نـقـاط شيـارهاي عـمـيقي وجـود داشت که هيـچ تکه اي آ نها را پر نکـرده بود .

 مـردم با نگاهي خيـره به او مي نگـريستنـد و با خـود فکـر مي کردنـد که اين پيـرمـرد چطـور ادعا مي کنـد که قـلـب زيباتـري دارد.

مـرد جـوان به قـلـب پيرمـرد اشاره کـرد و با خنـده گـفت :  تو حتما شـوخي مي کنـي ....  قـلبـت را با قـلب من مـقـايسه کن ،  قـلـب تو  تنها مشتي زخـم و خـراش و بريدگي است.

پيرمـرد گـفت : درست است  ، قـلـب تو سالم به نظـر مي رسـد ، اما مـن هـرگـز قـلبـم را با قـلـب تو عـوض نمي کنـم ،  مي داني ، هر کدام از اين زخم ها نشانگر انساني است که من عـشـقـم را به او داده ام ،  من بخشي از قـلبـم را جـدا کـرده ام و به او بخشـيـده ام ، گـاهـي او هـم بـخـشـي از قـلـب خـود را به مـن داده که بـه جـاي آن تکه برداشـتـه شــده قـرار داده ام ،  امـا چـون اين تـکـه هـا مـثـل هـم نبـوده انـد گوشه هايي دنـدانه دنـدانه در قـلبـم دارم که برايم عـزيـزند ،  چـرا که يادآور عـشـق ميـان دو انـسان است.

بعضي وقت ها بخشي از قـلبـم را به کساني بخشيـده ام ،  اما آنـها چيـزي از قـلـب خـود را به مـن نداده انـد ،  اينـها هـمـين شيارهاي عـمـيـق هستنـد . گرچه درد آورنـد اما يادآور عـشـقي هستنـد که داشتـه ام ،  اميـدوارم آنها هـم روزي بازگردنـد و اين شيارهاي عـميـق را به تکه اي که مـن در انتـظارش بـوده ام پـر کنـند .

 حالا مي بيني که زيبايي واقـعي چيسـت؟

مـرد جـوان بي هيـچ سخـني ايستاد ،  در حالي که اشـک از گونه هايش سـرازيـر بـود ،  به سـمـت پير مـرد رفـت ،  از قـلـب جـوان و سالم خـود تکه اي بيـرون آورد و با دست هاي لرزان به پيرمـرد تـقـديم کـرد .  پيرمـرد آن را گـرفت و در قـلبـش جاي داد و بخشي از قـلـب پيـر و زخـمي خـود را جاي زخـم مرد جـوان گـذاشت .

مـرد جـوان به قـلبـش نگاه کـرد ،  ديگـر سـالم نبـود اما از هـميـشه زيباتـر بود ،  عـشـق از قـلـب پيرمـرد به قـلـب او نـفـوذ کـرده بـــود .

                      سيـب سـرخي ديدم
                      سـرخ از داغ گناه
        و هـمان سيبـي بـود که حـوا را بـفـريـفـت
           و چـو آدم ديدش ،  به هـوايش افـتاد
                  سيـب را بو کـردم 
               بـوي خـوبي هـم داشـت  
         بـوي آن باغي که ، مـرغ آن جـا بـودم
            و چـو او فـتنـه گـر آن جا بـود 
             در آن باغ به رويـم بسـتنـد
                 سيـب را گاز زدم
              طـعـم خـوبي هم داشـت
                دور و بر را ديـدم
            هيـچ باغي به ديـدم نرسيـد
               هـمـه درها بستـه
                با خـودم گـفتـم :
                حـق داشت حـوا
   سيـب سـرخ مـمنـوع ، طـعـم خـوبي دارد !

زنگ خـورد، ناظـم صبـح آمـد سـر صـف تـوي برنامـه صبـحگاهي رو به خـورشيـد گـفـت باز هـم دفتـر مـشـق ديـروز خـط خـورد و کـتاب شـب پيـش را مـاه با خـودش برد آي خـورشيـد ،  روي اين آسـمان ،  روي تخـته سيـاه جهـان ،  با گـچ نـور بنـويس :  زيـر اين گـنبـد گـرد و کـور و کبـود آدميـزاد هـرگـز ،  دانـش آمـوز خـوبي نبـود  ! ! !